Rens Ulijn

Journalist & eindredacteur


 

Het Parool, May 7, 2007

Pimbedevaart knalt niet

Bord ‘volkert kom je buiten spelen’ blijft ongebruikt

BYLINE: PAROOL

SECTION: Binnenland; Pg. 99

LENGTH: 753 words

‘Nawijn is oke, ole’, zingt de delegatie van nieuw rechts

Een bont gezelschap van Pim Fortuynaanhangers reed gisteren, precies vijf jaar na zijn dood, in een touringcar door het land. De bedevaart langs de ‘Pimhotspots’ van Nederland had letterlijk moeten knallen, maar de politie gooide roet in het eten.

Rens Ulijn

De stemming zit er ‘s middags goed in op de snelweg tussen Driehuis en Rotterdam. Op begraafplaats van Driehuis was de sfeer een uur eerder nog plechtig. Op de plaats waar Fortuyn na zijn dood enkele maanden begraven lag, werden bloemen gelegd en klonk uit een trompet Ave Maria.

Maar nu grijpt voormalig LPF-minister Hilbrand Nawijn de busmicrofoon om uit volle borst de Andre Hazeskraker Droomland ten gehore te brengen. “We hadden in een droomland kunnen leven,” meldt Nawijn zijn gretige gehoor. “Maar nu Pim er niet meer is, kunnen we dat wel vergeten.” Applaus.

Vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar moeiteloos af op deze Pim-herdenkingsdag. “Nawijn is oke, ole, ole,” zingt de delegatie van de partij Nieuw Rechts onder leiding van voorman Michiel Smit op de achterbank.

Een paar stoelen verder naar voren zit Marjan van der Scheer uit het Zuid-Hollandse Wateringen. Ze kan de joligheid van de Nieuw Rechtsers niet waarderen. Fortuyn is voor haar niet zomaar iemand. “Ik denk altijd aan Pim,” zegt ze met glazige ogen. “Als alleenstaande voel ik de eenzaamheid die hij voelde. Ze zeggen wel eens dat op ieder potje een deksel past. Nou, Pim was mijn dekseltje.”

Van der Scheer vraagt zich af waar al die tienduizenden Nederlanders zijn gebleven die op de dag van Fortuyns begrafenis langs de weg stonden. “Ze zijn Pim al lang vergeten. Maar voor mij gaat het verdriet nooit meer over.”

Plechtig toont ze de ketting met een gouden hangertje met zijn beeltenis om haar hals. “Dat heb ik speciaal laten maken. Zo’n opzichtige T-shirt met At your service erop, dat hoeft voor mij niet. Daarvoor is Pim me te dierbaar.”

Politiek interesseert Van der Scheer niet. “Ik heb toen hij vermoord was ook niet op Pim gestemd. Je stemt toch niet op een dode?”

De LPF noemt ze ‘een zootje ongeregeld’. “Ik stem op het CDA, maar dat is bij gebrek aan beter.” Over een paar weken vertrekt ze voor de vijfde keer sinds Fortuyns dood naar het Noord-Italiaanse Provesano, waar hij begraven ligt. “Ik ga elk jaar terug en blijf dan een week. Ik kan zijn graf dan verschillende keren bezoeken. Dan ben ik echt alleen met Pim.”

In de bus beklaagt iedereen zich inmiddels over het niet doorgaan van wat het hoogtepunt van de dag had moeten worden. Bij de gevangenis in Scheveningen, waar Fortuyns moordenaar Volkert van der G. zijn celstraf uitzit, zouden een paar stevige lawinevuurpijlen afgestoken worden. “We wilden Volkert toch nog iets van ons laten horen,” legt Rien van den Heerik van de Stichting Beeld van Pim uit. “De politie heeft er lucht van gekregen en heeft op het Mediapark de hele bus doorgelicht op zoek naar de pijlen.”

Een tevergeefse actie, want de pijlen zouden door iemand anders meegebracht worden. Toch durft de organisatie het niet meer aan nog naar Scheveningen te gaan. “Ik hoor net dat het daar vol staat met politie.” Lachend: “Onze bordjes met ‘Volkert kom je buiten spelen’ hebben we dus voor niks gemaakt.”

Rond vier uur keert de bus terug op de plek waar hij zes uur eerder is vertrokken: voor de deur bij het Palazzo di Pietro, Fortuyns huis in Rotterdam. De opkomst is er een stuk groter dan om elf uur op het Mediapark, waar de Pimkaravaan bloemen legde op de plek waar hij is gestorven.

De journalisten zijn nu niet meer in de meerderheid. Langzaam zwelt de groep aan tot ongeveer tweehonderd man. In een lange sliert slenteren ze met grote rood-wit-blauwe vlaggen met de beeltenis van Fortuyn naar het Museumplein, waar zijn standbeeld staat. Bij het beeld sluiten LPF-coryfee Matt Herben en Ronald Soerensen van Leefbaar Rotterdam zich aan bij de groep. Opnieuw zijn er korte speeches, met steeds dezelfde strekking: er is nog niets veranderd in Nederland.

Om zes over zes, exact vijf jaar na de moord, wordt op het plein een minuut stilte gehouden. Na afloop daarvan laten de aanwezigen witte en roze ballonnen op en schalt Lee Towers uit de boxen: “You’ll never walk alone.”

Ronald Soerensen heeft het laatste woord: “Lang leve Pim, jij blijft voor altijd in ons hart.”

In het Mediapark in Hilversum worden bloemen gelegd op de plek waar Pim Fortuyn vijf jaar geleden werd doodgeschoten. foto GPD

LOAD-DATE: May 7, 2007
LANGUAGE: DUTCH
© 2007 Het Parool